Anekdotes van Deejees
Draaien in ’t Kelderke
Een van de eerste zaken die ik direct nastreefde toen ik na een jaar illegaal bezoek aan ’t Kelderke formeel lid werd van ’t Kelderke (ik was 16 jaar geworden), was deejee worden . met veel belangstelling en respect had ik namelijk steeds gekeken naar deejees als Frans Nohlmans, Roel Koenders en Wally. Hun platenkeuze was voor die tijd modern te noemen met muziek van de Stones, Animals, CCR en Tony Joe White.
Ik werd deejee toen een deel van de eerdergenoemde garde vertrok en juist in die tijd (omstreeks 1971) kwam de hardrock op. Muziek van Black Sabbath, Grand Funk Railroad, Deep Purple en Warhorse werd gepresenteerd in de periode tussen 20.00 u en 21.00u. De tijd daarna was voor dansmuziek met daarbij met name de oude soulmuziek van het Tamla Motown-tabel. Je had namelijk als deejee tot taak om de dansvloer vol te krijgen en dat lukte bijna steeds.
Medio zeventiger jaren was het bijzonder in om de Kelderbezoekers uit hun dak te laten gaan met snelle muziek zoals van John Denver (thank God I’m country boy), Chubby Checker etc. Een van de platen die ik toen op de kop wist te tikken was een elpee van Gwendol, een onbekende groep uit Parijs die folkmuziek maakte. Op deze elpee was een korte jig die de tent werkelijk op de kop wist te zetten. Platenhandelaar, Chiva, heeft mogen mee profiteren van dit succes: in een periode van 3 maanden werden 100 exemplaren van deze elpee gekocht.
Binnen de deejees bestonden grote verschillen voor wat betreft muziekstijlen en voor mij als hoofd van hoofd van de deejees was het belangrijk om de rode draad te handhaven: tot 21.00 uur de zogenaamd betere muziek (elpeewerk van veelal toentertijd onbekende groepen ) ,vanaf 21.00 uur dansmuziek met daarbij ook ruimschoots de gelegenheid voor de intieme schuivers. Later op de avond werkten wij meestal naar de climax toe: de dansvloet op zijn kop zetten waarna vervolgens ingegaan werd op tal van verzoekplaten. Spicks en Specks en Sympathy for the devil waren daarbij veel gevraagde nummers.
Soms kon het op vergaderingen van de deejees hard toegaan, met name wanneer het ging om elkaar te overtuigen van de muziek die gedraaid moets worden. Zo stonden Wim Clerx en Peter Wijshoff bekend om de softere muziek (Jackson Five, Osmonds etc) , Wil Frenken voor de schlagermuziek en Bertus van Klaveren testte de tweeters van de geluidsboxen op de tonen van hardrock (Status Quo e.a).
Het handhaven van de genoemde rode draad was ook van groot belang voor het voortbestaan van ’t Kelderke: teveel eenzijdige muziek zoals bijvoorbeeld alleen soulmuziek of hardrock trok apart publiek en deed ander publiek ertoe besluiten ’t Kelderke de rug toe te keren. Binnen de regio Limburg zijn vele voorbeelden van verkeerde en/of eenzijdige muziekkeuze te zien met soms dramatische gevolgen.
Een bijzondere gebeurtenis was de aankoop van nieuwe singles en elpees. Dat gebuerde meestal bij het familiebedrijf Laumen in de Limbrichterstraat. Meestal elke zaterdagochtend werden alle nieuwe platen doorgenomen en ontstonden vaak lange discussies over welke platen wel en welke niet kopen. Het budget was weliswaar royaal doch niet onuitputtelijk. Soms werd de zaak compleet op zijn kop gezet waarbij met name de verkoper van klassieke platen het zwaar te verduren kreeg.
Terugkijkende was het een bijzonder leuke tijd waarbij ik qua muziek moet zeggen dat de periode tot 1975 aanmerkelijk betere muziek opleverde dan daarna. Uiteraard is dat een kwestie van smaak doch vanaf 1975 werden vele muziekinstrumenten vervangen door computers, synthesizers etc. Soulmuziek van Tamla Motown werd vervangen door de Philadelphia-sound die muzikaal-technisch gezien weinig van elkaar verschilde. De BeeGees begonnen aan hun tweede carriere met de introductie van computergestuurde dans- en soulmuziek op de tonen van Saturday Night Fever.
De TOP 20 aller tijden van ’t Kelderke laat duidelijk zien in welke tijd de goede muziek werd gemaakt!!!!!!
Karel Jacobi
Enkele herinneringen aan de dj-tijd van Ger, ook bij velen bekend als Schram, uit de periode circa 1973 tot 1978
De eerste herkenningsmelodie was Soul Limbo van Booker T. Later werd het een tune van Radio Veronica, het nummer Grunchy Granola Suite van Percy Faith, beter bekend als “sjap sjap sjoe waauw, sjap sjap sjoe wap waauw. Bij toerbeurt zaterdags 5 nieuwe singels kopen bij Jos Laumen. Altijd met twee deejees draaien in verband met de verschillende muziekkeuzes. Mijn keuze lag tussen het Top 40 werk en de lekker swingende gouwe ouwe waarop gedanst kon worden al naar gelang de stemming in de loop van de avond vorderde.
Tussen acht en negen uur werd het betere LP werk gedraaid. De meest opvallende tijd waar ik in draaide was de periode direct na de zomervakantie en het oud op nieuw tijd. Bij mijn optreden direct na de zomervakantie viel het (niet) op dat er altijd dienbladen vol met coca-cola naar de disco werden gebracht. Want daar was een illegale cocktail bar met zelf meegebrachte flessen rum en cognac. Dus in elke glaasje kwam een scheut rum of cognac, met de bedoeling om het vakantie gevoel onder de Spaanse zijn nog even te proeven.
Oude jaars dag werd altijd de top van dat jaar gedraaid. Dat was een groot feest. Hoe zo ?? Dat is niet in woorden uit te drukken. Dat moest je meegemaakt hebben. Zo ook de nieuwjaars morgen. Het draaien van een periode langzame plaatjes op elke avond was een must. Want dan ging het licht (nagenoeg) uit op de dansvloer en dan gingen de jongens en de meisjes lekker met elkaar ss’n, de afkorting voor sexueel schuifelen. Mijn motto was dan: “aub
Ger Schulpen
Ik weet het nog goed, ik was tapper, en met de verbouwing van de begane grond naar een disco waren er
meer dj’s nodig. Proefdraaien bij Richard, Maurice en Rob. Met enkele uitzonderingen heb ik meestal in
de kelder gedraaid. Veel jaren 70 muziek en dan goed in elkaar over laten gaan en niet te veel er door heen
praten. Ik heb er een super tijd gehad en veel plezier aan beleefd. Na ’t Kelderke de muziek op een andere
manier gaan beoefenen, speel nu trompet in ’t
Paul Moling
The DJ – Years
Tijdens de schooltijd (Serviam, “ik zal dienen”) de stad in en lunchen in Donkiesjot. Wie wou daar geen plaatjes draaien? Manfred Mann’s Earth Band, The Wild Romance, Supertramp. Ik heb het mogen doen.
En dan DJ worden in ’t Kelderke …. Dat moest een erebaantje zijn. En zo voelde het ook.
In de twee jaren 1980 en 1981 dat ik op zaterdagavond draaide, waren de consumptiebonnen die je ervoor kreeg uit eigen beweging niet op te krijgen! Alleen voor enkelen was dat weggelegd. Maar vergis je niet, soms kreeg je ook voor verzoekplaatjes nog bonnen. Ik kreeg ze in elk geval nooit op, dus deelde ze ik ook weer uit aan vooral de (knappere) meisjes die zich het meest uitsloofden op de dansvloer.
Ik herinner me de bakken nog waarin de singletjes stonden. Van bak 44 en 45 heb ik destijds een selectie op cassette gezet. Dat waren ook zo’n beetje de laatste bakken waar ik mee gedraaid heb. En uiteraard een handvol maxisingles. Rose Royce, George Benson ‘Give Me The Night’, The BB and Q Band, wie kent ze niet?
DJ Norbert (heette hij echt zo?) had altijd een enorme dorst in die warme kelder en was eigenlijk niet van het uitdelen van bonnen. Dat kon wel eens betekenen, dat we hem later op de avond tussen de platenspelers uit moesten trekken. Je zou kunnen zeggen dat hij wel opviel als hij eenmaal een glaasje ophad. De moeite die hij dan moest doen om zijn voeten ( … ) ergens op die discobar te plaatsen, moet enorm zijn geweest. Ik heb me een keer laten vertellen dat hij keihard van die bar achterover was gevallen. Heeft hij nog geluk mee gehad; voorover zou hij op de dansvloer terecht zijn gekomen, en die lag lager, dacht ik. Ja, sommige DJ’s konden er wat van. Het zal niet voor niets geweest zijn dat er bouwlampen (!) boven de discobar hingen.
Meestel kwam ik zo binnen rond de klok van kwart voor acht. Soms had ik een cassettedeck bij me met extra cassettebandjes. Daar stond muziek op van de Amerikaanse zender BFBS (Brunssum) met de allerlaatste ‘hotte hits’. Die moesten het in NL nog gaan maken. Vette disco.
Toch werd er niet altijd en niet de hele avond disco gedraaid. Kon niet en moest ook niet; de sociëteit was er voor iedereen, ook voor rockers. Nummers van Toto, Level42, Queen, Stones en alles wat dansbaar was.
We draaiden meestal met z’n tweeën op een avond. Wie er mocht beginnen, dat luisterde altijd nauw. Soms kwam je later op de avond beter uit met een bepaald slag muziek; wilde je slow draaien na 22:00 of disco tussen 21:00 en 22:00 uur? Goede afspraken maken en af en toe wat consumptiebonnen oversteken als genoegdoening. De plaatjes mooi in elkaar over laten lopen en zo weinig mogelijk lullen door die microfoon, dan was je een goede DJ. En dat je de drukte op de dansvloer bleef peilen. Iets minder druk, dan een beter nummer. Te druk? Een pluim voor jezelf!
En tussendoor als de andere DJ aan de beurt was, naar de friet of frikandel speciaal. In de corner. Heb daar met veel bezoekers en leden gekletst over muziek en hoe gezellig het er wel niet altijd was. En goedkoop; een pilsje was destijds 75 guldencentjes. Ongekend plezier. Heb er in die corner ook veel niet goed zien worden en naar buiten gedragen ….
Maar goed, de tijd ging sneller voorbij dan voorzien. Ik ging studeren in Nijmegen en elk weekend ‘af komen’, dat ging nou eenmaal niet. Trouwens, als je ging studeren, dan zag je ineens een heel andere horizon opdoemen, namelijk die van het uitgaansleven van na 1.00 uur ’s nachts. Wat dat laatste betreft, die tijden, in pedagogisch opzicht was het een prima keuze dat ’t Kelderke op tijd sloot. (Dat het daarna achter het belastingkantoor nog even doorkon gaan, de leus ‘Leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker’ moet daar ontstaan zijn, hebben velen geweten.)
De omgang met de jeugd, de gemoedelijkheid van de afzonderlijke etages, de saamhorigheid ….. we kunnen er in deze tijd gerust op terugkijken en mogelijk nog iets van leren.
‘t Kelderke blijft voor altijd in je herinnering: Shine On You Crazy Diamond!
Roberto Cristofoli
Bijdrage Huub Smeets, al meer dan 25 jaar wonend in het Brabantse
Ik zeg wel eens gekscherend dat mijn paspoort eigenlijk niet correct is………….er staat dat ene woord in, namelijk geboren in G…..
Kan ik er wat aan doen dat mijn Zittesje ouwesj, vanwege (zoals dat vruiger natuurlijk vaak ging) het werk van mijn vader, er voor kozen om in de Wereldstad te gaan wonen.
Toen ik als oudste van drie kinderen de ‘uitgaansleeftijd’ bereikte, was het pleit al zeer snel beslecht en was ik niet meer uit ’t Kelderke weg te slaan. Gedurende de vele jaren van mijn lidmaatschap heb ik ook nog als Medewerker (DJ) en Bestuurslid (Hoofd DJ’s) gefungeerd. Een super mooie tijd en ik wil graag een aantal herinneringen met de lezer delen.
Watersley:
Eén keer per jaar, zo rond de Carnaval, waren de bewoners van Huize Watersley te gast in ’t Kelderke. Als Hoofd DJ was ik destijds onder andere verantwoordelijk voor het indelen van de roosters. Toen ik vrijwilligers vroeg voor deze avond werd er in eerste instantie terughoudend gereageerd en besloot ik die avond zelf te draaien; de jaren die daarop volgden heb ik mijzelf steeds ingeroosterd voor deze perfecte avond. Een aantal herinneringen ….. draaide je ‘ein welske’ dan stonden een aantal van hen de samba te dansen onder de geluidsboxen ……draaide je een samba …… inkoppertje! Dan die microfoon……. die oefende een magische aantrekkingskracht op hen uit, ze wilden allemaal de groeten doen en het was een drukte van jewelste rondom de draaitafels. Het mooiste was altijd het einde van de avond, steevast dat de begeleiders aan aantal bewoners misten. Die hadden zich dan verstopt in bijv de bierkelder, want ze wilden nog niet naar huis.
Dramatische ervaring:
Nou ja, niet voor mij, maar voor een collega DJ. Ik draaide op een avond samen met een collega DJ en ik riep hem iets toe. Vanwege het feit dat hij de koptelefoon op had, hoorde hij mij natuurlijk niet. Dus ik trek aan die koptelefoon ………..komt er een hele haardos mee. Die collega DJ dook meteen weg achter de muur (liggend op de grond) om zijn toupet weer op orde te brengen …………
Cassettedeck:
Ja, dat bestond in die tijd nog. We hadden net een gloednieuw cassettedeck en zoals al aangegeven door andere schrijvers, een tabletje bier was altijd welkom bij de diskjockeys. Zo ook die avond, een collega DJ pakte een tabletje aan en verloor het evenwicht …… het cassettedeck (ik meen mij te herinneren twee dagen oud) kreeg zwemles en kon daar helemaal niet tegen. Gevolg cassettedeck naar de filistijnen.
Dit is slechts een klein relaas van mijn herinneringen……de Top 100 op Oudjaarsdag, ooze schoone Zittesje vasteloavend, de bestuursvergaderingen, het inkopen van de platen, ’t Oud Sjutte Fees etc. etc. Kortom, te veel om op te noemen.
’t Kelderke is er niet meer en toch is Ooze Kelder noch ummer spring laevend!
Huub Smeets
